کاربرد رادیوداروها
کاربرد رادیوداروها
رادیو داروها در
کاربردهایشان معمولاً به دو دسته تشخیصی و یا درمانی طبقه بندی می شوند. اگرچه
عوامل تشخیصی قدمت بیشتری در صنعت پزشکی هسته ای دارند، در طی دهه گذشته تمایل به
گسترش استفاده از رادیو داروهای درمانی افزایش یافته است. اهمیت یافتن این موضوع ابتداً
از تحقیقاتی شامل ترکیب ایزوتوپهای رادیو اکتیو با حاملهای مولکولی پیچیده آغاز
شد. بعلت اثر مضر تابش بر بافت، توزیع بیولوژیکی رادیو داروها برای هدف بسیار حائز
اهمیت است.
یک رادیو داروی
درماني ذرات تابشی گسیل می کند که بطور معمول مسافت کوتاهی در بافتهای بدن طی می
کند، که سلولهای احاطه کننده مجاور در نواحی که توزیع می شود را یا از بین می برد
و یا به آنها آسیب می رساند.
3
گروه عمده فروپاشی برای کاربردهای درمانی مورد مطالعه قرار گرفته است. این گروهها
عباتند از گسیلنده های ذرات آلفا و گسیلنده های الکترون اوژه و کاستر – کرونیگ . گسیل پرتو
گاما ممکن است با فرآیندهای واپاشی گفته شده همراه باشد و یا همراه نباشد که به
مقدار جزیی در اثرات درمانی شرکت خواهد کرد. بهرحال، چنانچه انرژی پرتو گاما در
محدوده مفید تشخیصی باشد، ممکن است برای تصویربرداری اسکن گرافی[1]
مفید باشد و برای تعیین محل قرار گیری رادیو داروها در محیط بافت طبیعی مفید باشد.
برای سالهای متمادی
ید– 131، فسفر-32،
ساماریم-153 و استرانسیوم -89 بیشترین رادیوایزوتوپهای درمانی پرکاربرد بودند .
بهرحال، بسیاری
معتقدند که آینده درمان با رادیو داروها، در پتانسیل کاربرد بالایی در پادتنهای مونوکلونال و سایر مولکولهای متمایل-
گیرنده برای اغلب هدفهای خاص تومورها و سایر وضعیت بیماران خواهد داشت. عوامل
رادیودارویی جدید برای کاربردهای خاص و با انتخاب بهینه اهداف در محیطهای درون تنی و ترکیب و خواص
توزیع و خواص
[1]
. Scintigraphy Scinticanera تصویربرداری دو بعدی از نحوه توزیع رادیو دارو در بافتهای بدن توسط دوربین
به نام خدا