راهنماييهاي حفاظت در برابر تابش (اشعه)
راهنماييهاي حفاظت در برابر تابش (اشعه)
مباني
بسياري از كشورها استانداردهاي حفاظت در برابر تابش خود را براساس توصيههاي كميسيون بينالمللي حفاظت در برابر تابش (ICRP) فرموله ميكنند. اين استانداردها براساس (I) جلوگيري از اثرات قطعي با نگهداري دز در زير ميزان آستانه و (II) با فرض اين كه عمليات قابل قبولي براي قطعي ساختن رخ داد اثرات احتمالي به ميزانهاي قابل قبول انجام پذيرد.
فعاليتهايي كه موجب پرتوگيري تابش ميشود به نام فعاليتهاي پرتوي (Practices) ناميده ميشوند. كليه اين فعاليتهاي صورت گرفته در تكنولوژي هستهاي را در بر ميگيرد. فعاليتهايي كه كمك به كاهش يا كم شدن پرتوگيري تابش ميشوند به نام مداخله (intervention) است، مثلاً فعاليتهاي پيشگيرانه در حواث يا اورژانس.
اصول توصيه شده به وسيله ICRP براي “فعاليتهاي پرتوي” به صورت زير است:
· شغل درگير با پرتوگيري بايد داراي منافع كافي براي جبران مضرات تابش كه موجب آن ميشود باشد. توجيه (Justification).
· براي هر چشمهاي ، دزها يا احتمال پرتوگيري بايستي اصل “هر چه كمتر”موجه شدني (ALARA) رعايت شود و خطرات دز حاصل از پرتوگيريهاي بالقوه براي فرد و ريسك افراد محدود باشد: بهينه سازي(Optimisation).
· پرتوگيريهاي فردي از كليه چشمهها، مستعد كنترل با شرط حدهاي دز و كنترلهايي از مخاطره پرتوگيريهاي بالقوه ميباشد“ دز و حدهاي مخاطره”
(dose and risk limits).
اصول اوليه “ مداخله” عبارتند از :
· هرگونه مداخله بايد سودمندتر از خسارتي باشد كه خود تابش به وجود ميآورد.
· ميزان استمرار مداخله بايد به طريقي باشد كه سود خالص كاهش در دز منهاي هزينه مداخله بالاتر از ميزان بالاي قابل دسترس قابل قبول باشد.
حدهاي دز
حدهاي دز ICRP براي پرتوگيريهاي شغلي و عموم كاربرد دارد. حد دز به طريقي تنظيم
ميگردد كه پرتوگيري پيوسته در دزي بالاتر از حد غير قابل قبول بوده يا هر زمينه قابل قبول براي پرتوگيري پيوسته پايين حد قابل تحمل باشد ولي تشويق نميگردد. به طوري كه دزهاي قابل پذيرش كم و بيش پايين حد قرار دارند.
پرتوكاران
حدهايي براي كليه حالات شغلي شامل حوادث و داوريهاي غلط در كار تأسيسات و تعمير و نگهداري طراحي شده يا طراحي نشده و باز كردن تأسيسات هستهاي به كار ميرود.
(الف) اثرات قطعي
حدهاي ساليانه پرتوكاران عبارتند از mSv150 براي چشم و mSv500 براي پوست.
(ب) اثرات احتمالي
حدهاي دز براساس كل زيانهاي تخميني به سرطان كشنده، سرطان غيركشنده و مشكلات ارثي ميباشد. مطابق آن :
· دز مؤثر به فرد در كل عمر كاري وي نبايد از Sv1 تجاوز نمايد.
· آهنگ انتقال تابش در هر سال نبايد از mSv 50 و يا در هر پريود پنج ساله ازmSv100 تجاوز نمايد( ميانگين mSv/y20 براي 5 سال).
· پرتوگيري شغلي براي زنان غير باردار همانند مردان است. كنترلهاي اضافي براي زنان باردار لازم است. حفاظت از حد دز معادل mSv2 براي شكم زنان براي باقيمانده دوران بارداري وي لازم است.
مردم
(الف) اثرات قطعي
حدهاي دز ساليانه mSv15 براي عدسي چشم و mSv50 براي پوست و دستها است.
(ب) اثرات احتمالي
دز مؤثر ساليانهmSv1 براي هر پنج سال متوالي.
حدهاي مجاز ورود مواد پرتوزا به بدن(ALI)
براي يك فرد عادي و نيز براي پرتوكاران، دز خارجي ممكن است قابل ملاحظه نباشد، ولي بلعيدن و تنفس راديوايزوتوپها احتمال دارد در پرتوگيري تابش شركت نمايند. مطابق آن ICRP حدهاي مجاز ورود راديوايزوتوپ به بدن را از طريق تنفس يا نوشيدن آب تعريف كرده است. دز كل مؤثر از كليه چشمهها، داخلي يا خارجي نبايد از حدهاي مشخص شده به وسيله ICRP تجاوز نمايد. در صورت ورود به بدن شيمي راديوايزوتوپها نقش ايفاء نمـوده و بعضي از آنها همچون Sr90 و Pu239 در استخوان تمركز نموده درحاليكه بعضي ديگر از راديوايزوتوپها همچون Cs137 در كل بدن پخش ميشوند. فاكتورهاي توزين بافت، نيمه عمرهاي دفع فردي در حالت توزيع در بافت يا بافتهاي ويژه مورد بررسي قرار ميگيرند.
مثلاً براي Sr90 در تعادل با Y90، Bq1 مطابق با 107×7/6 تجزيه در50 سال خواهد بود. با دانستن اين كه Y90/Sr90 در استخوان (حدود 5 كيلوگرم) متمركز ميگردد، كل دز اجبار برحسب Bq برابر mSv/g 7/0 است. لذا، ALI براي mSv50 (mSv1 براي 50 سال) برابر Bq/g71 ميباشد. با وزن 5 كيلوگرم و فرض اين كه 30% ورود در استخوان تجمع نمايد، ALI برابرBq106×1 » 3/0/(5000×71) خواهد بود.
با غلظت در حالت جريان Sr90 در آب ميتوان فرض نمود كه فرد 2/2 ليتر آب در روز مينوشد. به همان صورت براي غلظت هواي لازم ميتوان فرض نمود كه يك فرد 20 ليتر در دقيقه هوا تنفس ميكند و به مدت 2000 ساعت برسال پرتوگيري مينمايد.
به نام خدا