ماموگرافی چیست؟
ماموگرافي
استفاده
از پرتو x- براي نشان دادن بیماری های بدخیم سينه عملاً کاربرد گستردهاي
دارد. دو حالت مورد نظر است: کلسيفیکاسیونهای ريز که گاهي نشاندهنده سرطان گاهی و
تومورهاي واقعي داراي اندازه اي از جزئي از يک سآنتیمتر، معمولاً در بافت لنفاوي و
با ترکيبي مشابه بافت اطراف سينه مي باشند. عکس برداري کلسيفيکاسيونها ريز نياز به
تفکيک بالا و عکس برداري تومور نياز به کنتراست بالا دارد. تراکم سينه قدرت تکفيک
را بهبود بخشيده و بصورت ايده آل،
تقريباً پرتوهايx- تک انرژي و کم انرژی ميتواند بکار رود. اين حالت با بکار بردن يک آند پرتوx- همچون Mo و با محدود نمودن باريکه الکترون به
يک نقطه کانوني بسيار کوچک روي آند حاصل مي گردد. اولين کار عملي در ماموگرافي به
زمان معرفي هدف Mo بوسيله گروس[1] در سال 1995 بر مي گردد. اين و بقيه پيشرفتها
بوسيله هندي[2] در
سال 1995 توضيح داده شدهاند. از جدول 14-2 ملاحظه ميکنيم که پرتوهايx- لايه- K براي Mo داراي
انرژيهاي 6/17 و 6/19 کيلو ولت و انرژي بستگی لايهK- تقريباً براي 20 کيلو ولت است. لذا يک فيلتر Mo در باريکه پرتوx- قرارداده ميشود. در اين فيلتر پرتوx- لايه- K عبور مي دهد ولي انرژيهاي بالاتر
يا پائين تر ضعيف می کند. به اين صورت باريکه که به سينه مي رسد، اکثراً داراي
مشخصات پرتوهايx- ميباشند. براي افزايش قدرت تفکيک، فيلمهاي تک امولسيوني بايد با
پرده هاي تقويت يافته بکار روند. شبکه هاي با 30 تا 50 خط بر سآنتیمتر و نسبتهاي 5
به 1 نيز اساساً برای بهبود کنتراست با کاهش تابش پراکنده ای که به فيلم می رسد،
به کار می روند.
به نام خدا