تعريف يك راديودارو

يك راديودارو تركيب راديواكتيوي است كه براي تشخيص و درمان بيماريهاي انسان بكار مي رود. در پزشكي هسته اي حدود 95 درصد راديوداروها براي مقاصد تشخيص بكار رفته در حاليكه مابقي براي عمليات درماني مورد استفاده قرار مي گيرند. راديوداروها معمولاً داراي حداقل اثر داروئي هستند، چرا كه در بسياري از حالات آنها در مقادير جزئي بكار مي روند. راديوداروهاي درماني مي توانند از طریق تابش موجب تخريب بافت شوند. با توجه به اين كه اين رادیوداروها به انسان تزريق مي شوند، بايد استريل و عاري از تب زائي بوده، و بايد تحت شرايط كنترل كيفي لازم همانند داروي عادي باشند. يك راديودارو ممكن است عنصري راديواكتيو همچون ¹³³Xe بوده، يا تركيبي نشاندار همچون پروتئين يدينه – ¹³¹I و تركيباتي نشاندار با ^99mTc باشند.

 مواد راديوشيمي بمنظور مصرف برای انسان بدليل احتمال عدم استريل بودن و غير تب زائي قابل استفاده نيستند، در حالیکه راديوداروها استريل و غير تب زا بوده و بطور ايمن به انسانها تجويز مي شوند. 

يك راديودارو داراي دو جز‌ء است : يك راديونوكليد و يك دارو. مفيد فايده بودن يك راديودارو با ويژگيهاي اين دو جزء مشخص مي گردد. در طراحي يك راديودارو، ابتدا دارو براساس تمركز ترجيحي در يك عضو معين يا شراكت در فعاليت فيزيولوژيكي عضو انتخاب مي گردد. سپس يك راديونوكليد مناسب به داروي انتخاب شده وصل مي گردد بطوري كه پس از مصرف راديودارو، تابشهاي گسيل شده از آن بوسيله يك آشكارساز تابش آشكارسازي مي گردد. لذا، ساختار مورفولوژي يا فعاليت فيزيولوژيكي عضو قابل ارزيابي خواهد بود. داروي انتخابي بايد ايمن بوده و براي استفاده انساني غير سمي باشد. تابشهايي از راديونوكليد انتخابي بايد بوسيله دستگاه هاي هسته اي آشكارسازي شده و دز براي بيمار در حداقل باشد.